Radar Armenia-ի զրուցակիցը հասարակական գործիչ Միքայել Հայրապետյանն է։
-Աշխարհաքաղաքական զարգացումների համատեքստում ինչպիսի՞ տարի էր 2022-ը։
-2022-ը դարձավ ամենատագնապահարույց և արյունոտ տարին՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր: Եվրոպա աշխարհամասում կրկին միմյանց են ոչնչացնում նույն քաղաքակրթության ազգերը, մինչդեռ մոլորակը վերջերս հատեց 7 միլիարդի սահմանը՝ այլ քաղաքակրթությունների աճի հաշվին:
-Քաղաքական առումով ի՞նչ զարգացումներ եք կանխատեսում 2023-ին։
-Հավանական է գլոբալ բախումը, որի մեջ, ցավոք, կարող է ներքաշվել ու կրակների մեջ ճարճատել նաև մեր տարածաշրջանը: Ափսոս, որ մեր երկիրը դատապարտված է լինելու հանդես գալ հակաքաղաքակրթության ճամբարում, եթե ԱՄՆ-ին չհաջողվի կասեցնել մեծ պայթյունը: 2023-ին մեր երկիրն՝ իր իշխանական, «ընդդիմադիր» ու «կիսաընդդիմադիր» թևերով, շարունակելու է սպասարկել ռուսական սցենարը. այս ֆոնին միանգամայն երկրորդական է, թե հատկապես որ մեկը կլինի ՀՀ սատրապը: Իսկ եթե հանկարծ ազատ աշխարհին հաջողվի կասեցնել մեծ պայթյունը, և Ռուսաստանի ժողովուրդն էլ վերջապես ընտրություն կատարի դեպի իր հարազատ քաղաքակրթական արեալ, ապա Հայաստանին սպասվում են պայծառ հորիզոններ:
-Որոնք պետք է լինեն Հայաստանի քաղաքական կյանքի առաջնահերթությունները 2023-ին։
-Առաջին առաջնահերթությունը (մի տեսակ կրկնաբանություն ստացվեց, չէ՞) պետք է լինի հոգևոր անվտանգությունը, որը միանգամայն բարձիթողի վիճակում էր նախընթաց տարիներին: Բայց լիահույս չեմ, թե մեր թութակային վերնախավի միտքը զորելու է հոգևոր անվտանգությանը ևս չվերաբերել գավառական խրտնածությամբ: Երանելի կլիներ, որ որպես առաջնահերթություն գիտակցվեր նաև ազգ-բանակ մոտեցումը, և ըստ այդմ կատարվեին բոլոր ոլորտների բարեփոխումները. առաջին հերթին՝ կրթության և արտաքին քաղաքականավարման:
-Ինչպե՞ս եք սովորաբար նշում Ամանորը և ու՞մ հետ։
-«Շնորհակալություն» նոր իշխանություններին. ես 2018թ.-ից ի վեր Ամանորը դիմավորում եմ բացարձակ միայնության մեջ, ինչպես և տարվա մնացյալ օրերը: Ամենևին չեմ տրտնջում:
-Ձեր ամանորյա բարեմաղթանքը։
-Աղոթում եմ և մաղթում, որ ոչ մի մայր այլևս չկորցնի իր զավակին: Մաղթում եմ, որ մեր երկրի ընտրանին Ես-ի անհատական մակարդակից զատ ունենա նաև հանրային Ես-ի մակարդակի գիտակցում և զգացողություն, վերջապես հասկանա, որ ոչ միայն հացով է ապրում Մարդը, այլև իդեաներով և իդեալներով: Մաղթում եմ, որ Կովկասի ժողովուրդներս վերջապես գիտակցենք, որ մենք հավասարապես խաղաքար ենք ուրիշների խաղում և հավասարապես զոհ ենք լինելու գալիք ճապաղիքում, որքան էլ փորձենք խորամանկաբար ինչ-որ բան փախցնել. ուրեմն, երկուհարյուրամյա կատարվածին այլ դիտանկյունից նայելու հրամայականը հավասարապես վերաբերում է բոլորիս: Առողջ հոգի և առողջ մարմին եմ մաղթում բոլորիս: Բայց ինձնից լավ, ահա, Զահրատն է իմ փոխարեն մաղթում. և սա՛ է մաղթանքս.
«Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Երկու բան պէտք է՝
Նախ ծառ մը, յետոյ զարդեր ծառին վրայ:
Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Երեք բան պէտք է.
Ծառէն, զարդէն զատ՝
Հաւատքը գալիք աղուոր օրերու:
Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Մէկ բան կը բաւէ — ոչ ծառ ոչ ալ զարդ —
Ատիկա խիճերն ադամանդ կարծող
Միամիտ հոգւոյս բարի խաբկանքն է:
Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Արդէն պատրանքը լրիւ կը բաւէ:
Բարի տարի ձեզ եւ բարի պատրանք»:
Հայկ Մագոյան
